Sveti Sava, jedan od najznačajnijih ličnosti u srpskoj istoriji, bio je srpski princ, monah, iguman manastira Studenice, književnik, diplomata i prvi arhiepiskop autokefalne Srpske pravoslavne crkve. Rođen je 1169. godine kao Rastko Nemanjić, najmlađi sin velikog župana Stefana Nemanje i brat Vukana i Stefana Prvovenčanog.
Još kao mladić odrekao se svetovnog života i oko 1192. godine zamonašio se na Svetoj Gori, u ruskom manastiru Svetog Pantelejmona. Njegova uloga u razvoju srpske države i crkve bila je presudna, a 1219. godine u Nikeji je od vizantijskog cara Teodora Laskarisa i vaseljenskog patrijarha Manojla I Haritopula izdejstvovao autokefalnost Srpske pravoslavne crkve.
Sveti Sava smatra se začetnikom srpske srednjovekovne književnosti i zaštitnikom prosvetnih ustanova. U njegovu čast, Savindan se od 1840. godine obeležava kao školska slava. Ova tradicija prekinuta je 1945. godine odlukom tadašnjih vlasti, ali je nakon poluvekovne zabrane ponovo obnovljena 1990. godine.
Sveti Sava je preminuo 25. januara 1236. godine u Trnovu, na povratku iz hodočašća u Jerusalim, posle diplomatske misije. Vest o njegovoj smrti stigla je u Srbiju 27. januara, kada se u Srpskoj pravoslavnoj crkvi služe liturgije. Njegove mošti prenete su u Srbiju i sahranjene u manastiru Mileševi 1237. godine.
Tokom Banatskog ustanka 1594. godine, po naređenju velikog vezira Sinan-paše, mošti Svetog Save odnete su iz manastira Mileševe i spaljene u Beogradu, na Vračaru, mestu koje danas simbolično predstavlja trajno sećanje na njegov značaj i nasleđe.
